Posty

Wyświetlanie postów z kwiecień, 2013

Popołudnie w Nieparyżu

Obraz
Stos książek do opisania rośnie. To, co widać na poniższym zdjęciu, to książki dziecięce, które ostatnio przysporzyły mi wyjątkowo dużo radości, wzruszyły, rozbawiły albo oszołomiły artystyczną spójnością. Wybór całkowicie (tak tak, M/M!) subiektywny. Macie tu, od tyłu zaczynając Wszystko gra z Wytwórni, duetu Anna Czerwińska-Rydel (tekst) i Marta Ignerska (reszta), z którym musiałam się oswoić, Anastazego Przemysława Wechterowicza (tekst) i Jagody Kidawy (obrazki) - uśmiałam się ja i pewien chłopczyk też. Jest Esterhazy, napisany przez Irene Dische i Hansa Magnusa Enzensbergera, a wyjątkowo zilustrowany przez Michaela Sowę. Mniejsze, niebieskie, to Maleńki król grudzień Axela Hacke, ponownie z ilustracjami Sowy. Później Straszna piątka Wolfa Erlbrucha i z przodu - dwa tomiki wierszyków Milne'a, ozdobionych oczywiście przez Sheparda. Chcę napisać o przekładzie Rusinka, który podoba mi się niezmiernie. Jego tłumaczenie nie ma miękkości i bezpośredniości Ireny Tuwim, jest bardz…

Rico, Oskar i złodziejski kamień

Obraz
Czekałam na nową książkę Andreasa Steinhofela, bo tęskniłam za chłopakami z Berlina. Co takiego jest w tych opowieściach, że wprawiają mnie w dobry humor? Może to przez Rico, który jest poczciwym misiem o bardzo małym rozumku, a jednak bardziej przenikliwym niż wielu otaczających go ludzi? Albo przez Oskara, który wie tyle rozmaitych rzeczy, a wiedza zgoła nie ezoteryczna - czy jego tato go kocha - jest przed nim wciąż zakryta? Może to przez fakt, że powieści oszałamiająco ładnie opisują potrzebę czułości i momenty okazywania czułości? Często mam wrażenie, że Rico urodził się w głowie Autora, żeby pokazać, jak dobrze jest się lubić. Ale lubienie ma też mielizny. Trzecia część cyklu Steinhofela, zatytułowana "Rico, Oskar i złodziejski kamień", już jest dostępna.      Umiera Fitzke. Pamiętacie Fitzkego? To ten niemyjący się dziwak od kamieni, ten, który nie bawił się w delikatności, nazywając Rico półgłówkiem, a Oskara jego kumplem z wariatkowa. W drugiej części pokazał c…

Co ma piernik do wiatraka? Idy Pierelotkin

Obraz
Skończyło się panowanie króla Popielca. Marzannę już żeśmy topili wielokrotnie, niestety bezskutecznie. Nawet prima aprilis arcywyjątkowo połączony z lanym poniedziałkiem nie sprawił, że zima poszła tam, gdzie na nią czekają. A u mnie nastrój wiosenny, bo mam przed sobą Co ma piernik do wiatraka? Idy Pierelotkin. Późno przeczytane - książka ukazała się w 2011 roku. Aż strach pomyśleć, że mogła mnie ominąć!       Ida Pierelotkin ma nieco ponad trzydzieści lat, publikuje od lat ośmiu, głównie w Akapit Pressie. Jej debiutancka powieść Ala Betka nagrodzona została przez Fundację ABC "Cała Polska Czyta Dzieciom" w pierwszym konkursie im. Astrid Lindgren. Książkę, która przede mną leży, wydała warszawska Bajka.

    Najpierw materialna postać tekstu. Format publikacji zbliżony do kwadratu. Kwadratowe książki - kilkakrotnie topodkreślałam - sprawiają mi osobliwą przyjemność. To sprawa subiektywna, jednak ile razy jest tak, że otwierając książkę, już jestem uwarunkowana tą pierwsz…

Nieco o brzydocie - "Straszna piątka" Wolfa Erlbrucha

Obraz
 Brzydota to nie jest rzecz, o której chciałoby się trąbić, prawda? Kategoria, sposób orientowania znaczeń, sposób postrzegania świata, niby współcześnie na skali akceptacji bliżej do "tak", ale w baśniach nadal "brzydki-głupi-zły" przeciwstawione są "pięknemu-mądremu-dobremu". Terror ładności i kolorystyczne stereotypy: dobre blondyneczki i rudy Judasz. A gdzie mieszka piękno?
     Straszną piątkę mam od Hokus-pokusianek. Rzeczywiście wodzą na pokuszenie - tyle książek od nich chciałabym posiadać...Jaka to mądra i piękna książka. Sposób wykonania jest wspaniale uzasadniony przez temat - w obrazkach tej książki Erlbrucha podoba mi się zwłaszcza inteligentne użycie koloru. Bo ta książka jest kolorowa, ale kolorowa przekornie, zjadliwie! Jak mówić o zwierzętach, których problemem jest brzydota, a właściwie brak pewności siebie- może gładką kreską? Oglądając książki Niemca, nie mam poczucia, żewyprawia na świat stylistyczne ćwiczenia. To formy konsekwentne, …