Majowe ciąg dalszy

     Czytałam ultrapopoularny "Baśniobór", który poleciła najlepsza księgarka na świecie, podobał mi się, ale czegoś mi brakowało: konsekwencji poczynań i utraty. Książka mówi, że każdy czar można odwołać. Więc groza, ale i radość zwycięstwa nie jest bardzo potężna. Kilka sprytnych myków, przypomnienie po niewczasie o jakiejś prastarej magii, o której nie było mowy, gdy bohaterowie robili głupoty i proszę - dobro zwycięża. Szaleństwo, zamiana w posąg, bestię - nic nie jest ostateczne. Rezurekcja na każdym kroku. Cytat z recenzji Magdy Świtały:
Jaki jest przepis na dobrą powieść dla dzieci? Trzeba wysłać rodzeństwo (obowiązkowo brat i siostra o przeciwstawnych charakterach) na wieś, gdzie stoi stary dom z dziwacznymi mieszkańcami (introwertyczny dziadek, enigmatyczna służąca), w tajemniczym ogrodzie żyją mitologiczne stworzenia, a w lesie roi się od nierozwiązanych zagadek. Należy to wszystko zmiksować w odpowiednich proporcjach, doprawić szczyptą magii i już mamy gotowy bestseller. „Baśniobór” (Fablehaven) wspiął się na pierwsze miejsce na liście książkowych bestsellerów dla dzieci „The New York Times’a”, a w samych tylko Stanach Zjednoczonych sprzedano ponad 2 miliony egzemplarzy. Na łamach „The Los Angeles Times” pojawiło się nawet stwierdzenie, że niektóre sceny są godne „Władcy Pierścieni”. 
     A na dodatek "Baśniobór" ma na końcu taki aneksik o zasadach właśnie, takie pozapowieściowe "coś" do przemyślenia. Autocytat, żeby nie ubierać w słowa tego samego: "drażni mnie identyczny zabieg, na który pozwolił sobie pisarz zarówno tu, jak i w "Baśnioborze": zadał listę tematów do dyskusji. Po co? Przy dobrze skonstruowanej powieści takie zagadnienia i odczucia same wyklarują się w młodym czytelniku. A jeśli nie, jeśli doświadczy on wyłącznie czystego zachwytu i nie zechce niczego przemyśliwać - jego czytelnicze prawo, jak rozsądnie stwierdził Daniel Pennac" (Ryms, Wojna cukierkowa Mulla).
     A utrata? Wiąże się przecież z podejmowanym ryzykiem. Krabat u Otffrieda Preusslera traci Tondę NA ZAWSZE. Ale dzięki temu hartuje się, wie, o co toczy się gra. A takie "stałe wskrzeszanie" to zwodzenie dzieciaków, rozmywanie zasad. 
     Kamieńska daje opowieść realistyczną, w której smutkiem i utratą przepojony jest świat. Stara się pomału oswoić dzieci z faktem, że świat dorosłych to nie opoka. Pierwsze zajrzenie w niezrozumiały świat niekonsekwencji dorosłych: niewidome dziecko, któremu nikt nie pomaga. Rozalka przyswaja sobie od początku, że dorośli są męczący, ale troskliwi, nawet nadopiekuńczy. A przecież czasem bywa inaczej. Przerażające, bo nieodwołalnie smutne jest napotkanie szalonej Aurelii tańcującej na grobie córki. Rozalka oswaja strach podarunkiem - bardzo to piękne.


autor: Anna Kamieńska
tytuł: Rozalka Olaboga
ilustracje:
Ewa Salamon
wydawnictwo: Nasza Księgarnia
rok wydania: 1968

autor: Brandon Mull
tytuł: Basniobór
seria: Baśniobór, t.1
przekład: Rafał Lisowski
wydawnictwo: WAB
rok wydania: 2011

Komentarze

  1. Kamieńska daje opowieść realistyczną, w której smutku i utraty jest
    dużo. Niewidome dziecko, któremu nikt nie pomaga - pierwsze zajrzenie
    w niezrozumialy świat niekonsekwencji dorosłych.

    Pamietam swoj zachwyt nad poezja Kamienskiej jej wersje Hioba czytna chyba w 1983 roku
    Potem Notatnik
    dopiero potem dzieciecosci jej

    Tak
    tak mysle, zegdybym potrafil pisac
    to te dwa zdania wplotlbym w kazda jej opowiesc

    w ta zmiane pogody
    w te dni
    to takie bardzo fizjologiczne wejrzenie w kamienska
    bolesne

    OdpowiedzUsuń
  2. "Baśniobór" odebrałam podobnie, niezbyt mnie zachwycił, a drugi tom z kolei jest bardziej od pierwszego brutalny. Gdybym miała wybierać - wolałabym, żeby dziecko czytało "Baśniobór" a nie Pottera - mniejsze zło;)

    Magda

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Skarby! Skarby! Abner Graboff CO POTRAFIĄ KOTY?, BYŁA RAZ STARSZA PANI

Juliusz, Joanna, Zygmunt, czyli jak mszczą się poeci

Walking on broken glass Lustrzana tom 2. Zaginieni z Księżycowa